02-10-08

Herfstmijmering

Ik heb je zo lief
mijn liefste lief
als een symfonie van
dwarrelende herfstbladeren
met hun lieflijk knisperende lied
van uitbundig oranje geel
en vurig rood weerkaatsend
in lief lachende lippen

30 sept 2008

00:27 Gepost door ~ in Gedichten | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-12-07

Spiegelbeeld

 

En ik die dacht van mezelve
dat ik wist wie ik was of
toch op z'n minst een beetje
meer dan waarvan ik me laatst
kennis gaf

God wat ben ik toch verschrikkelijk
ontrouw aan wat ik eigenlijk wil
en wie ik eigenlijk wil zijn
elke keer weer verdwaald in
m'n eigen rookgordijn

nee ik verwijt niemand wat
ik heb met mezelf dat probleem
builen en blutsen langs alle kanten
omdat ik niet rechtdoor ga
maar er recht omheen

verdomme 't is toch straf
dat ik zo blind kan wezen
tot op't moment dat ik 't voel
smeulen en mensen dicht bij mij
't aan hun brandblaren aflezen

en ge gelooft het misschien niet
maar ik ben even zeer als gij
teleurgesteld - heel erg zelfs -
in wat die spiegel toont van mij
2 dec 2007

 

14:47 Gepost door ~ in Gedichten | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

15-08-07

Jij / ik

ik verdwaal graag in je haren
niet dat er een andere keuze is.
ik zoek maar rond op goed geluk
er is immers geen vaste weg vooruit
maar ook vast en zeker
- en daar ben ik blij om -
geen enkele weg terug

 

/
 

 Je verdwaalt graag in m'n haren
zeg je
en je verstrengelt je
in de warrigheid
van mijn zijn
mijn denken
mijn hart - als een jojo
rolt me holderdebolder
telkens terug
naar het zachte geluk
van jouw armen

 
© Cé / Twinkeltje    op   5  / 11 aug 2007 

20:54 Gepost door ~ in Gedichten | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

29-04-07

Verjaardagscadeau

Ik wou je graag wat geven
maar ik wist niet waar je
echt plezier aan zou beleven

Tot ik plotseling bedacht:
het mooist is vaak iets kleins,
iets dat je niet verwacht

Dan kon ik je misschien
een lievelingszin geven
of de sterrenhemel laten zien

Een prachtig lied beluisteren,
bellen blazen of schommelen,
je een geheim toefluisteren:

Dat ik graag voor heel even
weer kind zou willen zijn
't sprookjesplezier herbeleven

En toen wist ik van de slag:
'k geef je zo'n sprankeltje geluk
verborgen in 'n knuffel en 'n lach

21 april 2007 - voor D.

10:29 Gepost door ~ in Gedichten | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-10-06

Over het leven en de ander

Er dwarrelen gedachten rond in mijn hoofd als kleurige herfstbladeren. Ze vormen een zacht tapijt om in te rollebollen of om me mee te bedekken als een warme slaap vol dromen.

Ik droom dat ik een kei ben, een mooie kei maar nog hoekig en vlakkig als een briljante diamant. Het leven overspoelt me en slijt scherpe kantjes tot rondingen, langzaamaan. Soms als de stroming ruw wordt, werpt ze me op de rotsen. Al hotsend en botsend tuimel ik naar beneden. Ik bluts en buil en schuur en ook de ronde kantjes blijven niet gespaard. Het leven is soms schuurpapier dat je opruwt. En zo gaat het maar verder met de kei. Altijd dezelfde kei, altijd anders. Ik verander en ik blijf dezelfde. Er springen stukjes af, er komen hoekjes bij of een zachte golving. Jij kijkt naar me en zegt dat ik veranderd ben, maar diep vanbinnen, daar waar jij me niet meer kan zien, ben ik nog helemaal zoals je me kent. Constant en onveranderd de kern van wie ik ben.

Maar jij, jij die mij enkel van buiten kan observeren. Ook jou zie ik niet helemaal vanbinnen. Jij daar en zo dichtbij en ik hier zo dichtbij, maar zo verschillend in de wereld, tegelijkertijd zo ver weg. Niemand kan ooit echt dicht bij een ander komen. Niemand kan ooit kijken door een ander paar ogen dan de zijne. De ander is altijd een mysterie. Dichtbij maar ver weg, we leven in een andere wereld. We worden overspoeld door een anders uitziende zachte zee of opgeruwd door een ander stukje van het schuurpapier. En toch, toch zijn we allemaal ergens dezelfde. Iedereen is een beetje mij, ik ben een beetje iedereen.

11:08 Gepost door ~ in Teksten | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

27-09-06

Moi, arrivée en cours de route

Al blijf ik dan nog steeds grotendeels onzichtbaar voor de wereld en moet ik het hebben van een aantal mensen die de moeite doen om even stil te staan en uit te zoeken wat daar verscholen zit tussen de drukke wirwar van het leven rondom. Al denken de toevallige voorbijgangers dat ik er nog mee moet beginnen om het zilveren laagje geduldig met een kopermuntje af te krabben om de winnende cijfers tevoorschijn te laten komen. Al denken ze zelfs dat ze mijn ogen daarvoor moeten openen, dat ze dat arme nog blinde kuikentje moeten vertellen dat het uit het ei moet breken. Alsof  het dat zelf nog niet weet.

Ik ben trots verdomme! Want ik weet waar ik ben begonnen en ik weet waar ik intussen al sta. Als ik nu voor zovelen nog steeds opga in het decor, dan was ik vroeger slechts de vage schaduw die het van ver verstrooide schijnwerperlicht achter de decorstukken  uitsmeert. En wie weet wat ik in de toekomst zal zijn!

Want toen ik daar dus stond in het verre Togo. Trop tranquille, trop serieuse, trop timide en al wat ge wilt. Toen ik daar enkel met mezelf op een ander continent stond, dat evengoed een andere planeet had kunnen zijn, alles onbekend, alles anders. Wel ze konden me noemen wat ze wilden, maar er is één ding dat ik duidelijk niet meer was en dat is: te bang.

Al lang geleden ben ik begonnen. Eerst met niets dan speldenprikjes, maar op de duur met krachtige vegen tot er van die dikke mistige sluier van angst amper iets overblijft. Enkel af en toe een stiekem flardje dat ik snel weg wuif.

Ik ben allang bezig mijn wereld te veroveren! Misschien moet die bende blindemannen out there zèlf even een muntje bovenhalen om het stoffige laagje voor hun ogen weg te krabben zodat ze het ook kunnen zien. Ouvre tes yeux, tu me trouveras là, déjà sur la route. Déjà des centaines de kilomètres dans les jambes et je continue, sans cesser, sans fatigue. Je continuera jusqu'au fin et encore plus loin. Tu verras.

Je suis en route et en même temps je suis déjà là. Aangekomen onderweg. Onderweg aangekomen.

15 september 2006

17:32 Gepost door ~ in Teksten | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-07-06

[Tekst] Bellen blazen

Ik kan nogal eens wegzakken in herinneringen. Dromend dat het terug realiteit zou zijn. Alleen de goede momenten dan, want die slechte daar droom ik niet in weg. Nee, ik zink in de mooie herinnering. Een klein mensje in een luchtbelduikbootje midden in de grote blauwe zee. Die wondermooie wereld, warm en magisch om me heen. Op een wolkenpluisje door de oneindig blauwe lucht. Zonlichtfilterende bomen, alles in zacht licht omhuld. Een waas, een droom.

Toen borrelde mijn belletje terug naar boven, spatte geweldig uiteen en daar stond ik dan verbaasd te kijken naar de realiteit. Dromen koesterend als parels om mijn hals - binnen handbereik - maar niet meer als schuilplaats om me heen.

En dat is nu net het belangrijke verschil tussen wat was en wat is.
23 juli 2006

20:13 Gepost door ~ in Teksten | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

[Tekst] Een avond

Mijn gezicht wordt verlicht door een stralend computerscherm, de kamer is donker. Buiten treedt de schemering in. Een staafje flikkert achter de woorden aan die door mijn vingers blindelings aangetikt worden. Jij bent 'm!
Achter dit scherm en door die draad die eraan vasthangt... als ik er als een energiepulsje met twee grote nieuwsgierige oogjes zou kunnen doorflitsen dan vond ik daar de ene mens na de andere. Iedereen zou ik kunnen uitnodigen om me te volgen. Om die ogen in het scherm te laten duiken als in een zwembad zonder bodem en daar... daar ontmoeten we elkaar. Met honderd, met duizend, met iedereen.
Het witte licht van het scherm spat de schaduwen mee met het licht in m'n gezicht. Zie jij me?

28 mei 2006

11:04 Gepost door ~ in Teksten | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-04-06

Punt Komma

Al zo vaak eindigden onze zinnen
met een komma
of een punt dat we na
de obligate pauze
in 't verhaal weer
weggomden

eigenlijk wilden we
geen punt
liever een komma
maar bij voorkeur
een uitroepteken

dat er nooit kwam
behalve na
onmogelijk!

onaanvaardbaar!
dus knoeiden we verder met
punten en gommen en komma's
probeerden elke nieuwe zin weer
te eindigen met
eindelijk!

maar helaas
alles geprobeerd
nooit geslaagd
komma's gomden
punten weg
opnieuw opnieuw
blijven zoeken

nu is er nog één
onontgonnen zinsnede

proberen, zeg ik
stop. zeg jij
teleurstelling
antwoord ik triest

mijn vraagteken vindt
hoopvol verzoekend
een plaatsje naast
gom?

23 april 2006

23:10 Gepost door ~ in Gedichten | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12-04-06

Ik word mij

ogen toe
ik verdwijn
op m’n eentje
vind ik fijn
glazen bol
met enkel ik
want van de wereld
heb ik schrik

langzaamaan
toch te nauw
zuurstof nodig
en liefst gauw
waar is het raam
er is er geen
ik zit hier moederziel alleen

de bol breekt niet
ik zit vast
als een vogel achter glas
als een kuiken in een ei
maar met hard werk
lukt het mij


ik breek erdoor
ik laat me vrij!

12 april 2006

22:13 Gepost door ~ in Gedichten | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

11-08-05

Droom

Hij vroeg mij: ben je gelukkig?
Ik haalde mijn schouders op en zei: Ik weet het niet. Betekent niet overgelukkig zijn met het nu dat ik niet gelukkig ben? Ik weet het niet. Ongelukkig ben ik niet, want ik ben op weg naar mijn geluk. Dus dat maakt me nu eigenlijk ook al gelukkig. Voor geen geld van de wereld zou ik een stukje van die weg willen missen. Elke stap draagt bij tot wat ik word, mezelf, gelukkig, en is dus op zich ook al mijn geluk. Dus ja, ik ben gelukkig. Misschien niet met een stap of een stadium op zich, maar met de weg. Dat is leven, mijn leven. Ik ben gelukkig.
Hij keek me aan, keek tot in het diepste van mijn ziel, herkende zichzelf en begreep ons.

11 aug 2005

15:08 Gepost door ~ in Teksten | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Tijdreizen

Het wordt ingewikkeld wanneer het verleden in het heden opduikt en ze zich lijken te verweven tot één dansend spektakel waarin ze niet meer van elkaar te onderscheiden zijn. Meegezogen in een werveling van tijd zonder grenzen of ankerpunten. Desoriëntatie maakt de richting naar de toekomst zoek. Waarheen gaat het nu?

18 juli 2005

15:07 Gepost door ~ in Teksten | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-04-05

I am

Never mind
me
I'm just
...

I just am
I'm sorry,
I shouldn't
be
...

I was, okay?
Now I'm
only me

26 apr 2005

13:34 Gepost door ~ in Gedichten | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

29-01-05

Na den donker

Zo 's avonds na den donker
geflikker en geflonker
van sterren satellieten en
van nachtvluchten
klonk er
een gebrom
ik zucht en
draai me om

18 dec 2004

11:42 Gepost door ~ in Gedichten | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-11-04

[Verhaal] Lightening struck my mind

En daar zat ze dan, omgeven door het razende kletteren van de regen. Wind slaat haar om de oren terwijl elke pennenstreek bijgelicht wordt door de bliksem en krachtig bevestigd door een donderslag.
Hongerig trekt het onweer over. Niets ontsnapt aan het rommelen van de diepe trom. De toorn van wolken vindt weerklank in de aarde onder haar voeten. Een rilling over haar rug is het antwoord.
De lamp flikkert en donder trommelt lustig in op haar oren. Bliksem bereikt netvlies van gesloten ogen en licht de glimlach op haar lippen bij. Zij voelt zich goed temidden van de kolkende energie. Een wildedans die haar hartslag mee op sleeptouw neemt.
Wolken nemen haar hand en tronen haar mee, omhullen haar in een jurk die wervelend elke beweging omhult. Bliksem tooit haar haren als gouden linten, een bekroning. Onaantastbaar één en alles de baas. Als gewoon meisje werd ze meegevoerd en als koningin dirigeert ze donderspreuken de wereld in. Slechts een handgebaar heeft ze nodig om alles aan te kunnen...
Tot een plotse windvlaag wervelende wolkenjurk en schitterende bliksemkroon meevoert . Niet meer als het eenvoudige meisje blijft achter. Haar pennenstreken nog bijgelicht door laatste lichtflitsen, het eindpunt besloten door een donderslag.
Maar wie weet... Wie weet is ze wel echt de prinses met de kracht van donder en de felle moed van bliksem in haar hart.
Een allerlaatste keer licht de lucht nog net de glimlach op haar lippen bij.

23 juli 2004

22:53 Gepost door ~ in Verhalen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

[Tekst] Memoires van een treinreis

De trein stopt eindelijk. Ze stapt in en weet dat ze een stukje van zichzelf achterlaat. Kruimeltjes om de weg terug te vinden. Terug naar daar waar rust nog bestaat en waar hartelijkheid haar omgeeft.
Landschap schiet aan het raam voorbij. Flitsen van afscheid zijn het. Ongrijpbaar wegglijdend naar daar waar zij van wegreist. Enkel een dromerige blik van melancholie kan die wereld nu nog aanraken.
In de verte zweeft een luchtballon, hoog boven de werkelijkheid en plots is ze daar. Het ijle blauw fluistert dromen in haar oor en de wind polijst gedachten zacht en rond. Als glinsterende zeepbellen zweven ze de zon tegemoet,
Maar spatten uiteen in een volle wagon als de trein doordringend laat weten weldra aan de volgende halte aan te komen. En met de trein, langzaam maar gestaag, komen ook haar gedachten tot stilstand. Een dagdroom lost op in de realiteit - Ze is weer thuis.

21 juli 2004

22:51 Gepost door ~ in Teksten | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

[Tekst] Praten zonder woorden

Ik hou van praten zonder woorden. Een onzichtbaar aanvoelen in één enkele blik. Onzichtbaar tussen twee paar ogen... Het lijkt een tegenstelling, maar dat is het niet. Als ogen ogen zien, bespeuren ze het onzichtbare in de ander
Ja, ik hou van praten zonder woorden. Een zeldzame gave, slechts tussen hen op dezelfde golflengte. Het is een mogelijkheid, een mogelijkheid om te weten wie je dierbaar is, te voelen wie die èchte vrienden zijn. Want slechts degenen in je hart, kunnen tot je spreken met hun ogen.
Oh ja, ik hou van praten zonder woorden. Een tinteling van verbondenheid en de warmte van wederzijds begrip.

21 juli 2004

22:50 Gepost door ~ in Teksten | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-11-04

De Reis

In de kille avondnevel
met oranje lampengloed getooid
Een gekrioel
Een drukte van jewelste
Maar niemand merkt iemand
anders dan zichzelf

Slechts enkelingen zien
de chaos rondomrond
Laten mistige wattendeken achter
in hun reis naar heldere hoogten
weidse uitzichten
Zij vinden eenzaamheid gekoesterd
in zachte zon

10 nov 2004

20:03 Gepost door ~ in Gedichten | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-10-04

[Tekst] Rood

Rode herfstregen trommelt op mijn netvlies het ritme van de seizoenen. Wind bladert door de takken. De bladzijden lossen en schrijven literatuur in de lucht. Regen rijgt de rode tranen aan de grond. Bladzijden klitten aaneen tot een jaarboek vol verhalen. Ik loop over de herinneringen aan lente en zomer. Voorzichtig, als bij het opnemen van een oud afbladerend boek, raap ik passages met mijn ogen. Een voorraad rood stof voor de wintertijd. Langzaamaan zal het aaneenklitten en kleien beelden vormen in mijn gedachten. Ik observeer de zachte volheid van verleden met scherpe kantjes. Het prikt. Bloedrood druppelt herinnering het heden in. Ervaren tijdreizigers. Het visum bestaat uit spijt en weemoed, maar ik vul hun zakken enkel met aanvaarding. Als wolken onder een rode avondzon drijven ze weer af. Enkele voetafdrukken blijven in-zicht. De oneffenheden in de rode aarde vormen het profiel van mijn ziel.

30 okt 2004

22:36 Gepost door ~ in Teksten | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-10-04

Going to stay

Do I really have to go?
To sleep under a warm blanket
in a bed in a room in a house
that doesn't feel like coming home this way

Can't I just stay?
To sleep, covered with warm love
in your heart in your arms
that feel like we belong this way

I won't go.
'Cause even if I would, then you would stay
in my thoughts in my heart
not an inch further away

22 okt 2004

14:21 Gepost door ~ in Gedichten | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

11-10-04

[Tekst] Samen op weg

Hand in hand liepen ze. Waar naartoe wisten ze zelf niet, of ze misschien ooit afscheid zouden nemen wisten ze ook niet. Eigenlijk wisten ze bitter weinig, maar ze liepen samen en dat was genoeg.
Wie weet wat ze op hun weg nog zouden tegenkomen. Misschien listige vossen die hen zouden misleiden, een hongerige wolf of onvoorzichtige reuzen die niet kijken waar ze hun voeten neerzetten - je weet maar nooit - of oude vrouwtjes met appels... Hoewel, dat laatste hoefde geen probleem te zijn, want de prins liep al aan haar zij. Daar hoefde ze dan geen eeuwigheid meer op te wachten moest ze zich verslikken in zo'n blozend appeltje.
Misschien ook zouden ze een goede fee tegenkomen, die hun wensen in vervulling zou laten gaan of gastvrije dwergjes waar ze even de last van hun schouders zouden kunnen laten zakken, of misschien zouden ze leren vliegen door hun zorgen opzij te zetten.
Wie zou het zeggen? Zij wisten het alvast niet, ze wisten immers bitter weinig. Waar ze heen gingen wisten ze niet en of ze altijd hand in hand zouden blijven gaan, wisten ze ook niet. Maar ze liepen samen en dat was voldoende.
Niemand zou het hen ook kunnen vertellen. Wat er achter de bocht te zien zou zijn en wat er aan de andere kant van die heuvels lag, kon niemand weten. Het was de Toekomst die zich daar ophield, maar wat dat dan moest betekenen daar konden ze slechts van dromen.
Dus dromen deden ze. Niet wetend of er ooit iets van zou worden, ze wisten immers bitter weinig. Maar één ding wisten ze: ze liepen samen en zo was het goed.

10 okt 2004

15:31 Gepost door ~ in Teksten | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-10-04

[Tekst] Op eigen benen

De glazen koepel van moederlijke bezorgdheid en bescherming ben je ontgroeid. Hier en daar en overal begint dat omhulsel te knellen. De laatste restjes zuurstof worden aangebroken. Zuinig, want naar buiten breken moet noodgedwongen nog wel even wachten.

Je bent ziek. Wat je heb noemt "Het-wordt-tijd-om-op-eigen-benen-te-staan"-syndroom. Langzaamaan besmet het de banden met ouders en knabbelt en knaagt zich een weg naar de wijde wereld.

Symptomen: Bij verblijf in de buitenwereld een gelukkig 'hier voel ik me goed' gevoel dat de gedachte 'dit wil ik ook' elke keer nadrukkelijker aanwezig maakt. Bij verblijf onder moeders vleugels een plots opkomende algemene prikkelbaarheid, het terugtrekken in eigen wereldje en hierdoor gebrek aan wisselwerking, zorgend voor lichte spanning tussen beide partijen.

Algemene beschrijving van dit ziektebeeld: Waar eens een leven deel was van dat van de ouders, groeit dit nu uit tot een op zichzelf staande entiteit. Dit proces gaat gepaard met botsingen tussen het zich losbrekende wereldje en de oorspronkelijke behoeder ervan, de ouderlijke wereld.

Metaforische beschrijving: Te vergelijken met het noodgedwongen verhuizen van een meubelstuk te groot om door een deur te raken. Zoeken, draaien, moeizaam, moeilijk, botsend. Probeer in gedachten een meubelstuk naar buiten te manoeuvreren door een raam dat maar net past, in een kamer met slechts een halve meter marge rond het kostbare meubel. Wedden dat zowel het meubel als de muur rondomrond er wat blutsen aan overhouden? Niet erg, de kamer wordt er weer één met ruimte voor vernieuwing en het meubel krijgt een plek om tot z'n recht te komen.

Conclusie: Losmaken creeërt spanningen en botsingen in het proces, maar laat massa's ruimte voor groei achter, voedingsbodem voor het openbloeien van levens.

8 okt 2004

12:44 Gepost door ~ in Teksten | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

26-09-04

Moe

Slaap eerst je slaap
droom je dromen
Zucht ze zachtjes
de realiteit in

Maak me dan wakker
mijn slaap uitgeslapen
mijn dromen uitgedroomd
het ochtendlicht ingezucht

Dan zullen we samen ontwaken
denkend dat we ons geluk dromen

25 sept 2004

10:59 Gepost door ~ in Gedichten | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-09-04

Nobody there

Empty
Even the stars
seem to have fled the
nightly sky

Empty
words
And people
cross the space
heading to some distant point
I don't seem to know about

Nobody there but Time
stopped by my side
Transforming days
into eternity
before I'll see you back

11 sept 2004

11:27 Gepost door ~ in Gedichten | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

31-08-04

[Tekst] Begrijpen

Sommige dingen kunnen maar begrepen worden door iemand als die persoon ook ergens een zeker inzicht heeft of daar ook een zekere voeling mee heeft. Is dat (nog) nie zo dan blijf je daar op vaststeken en kàn die persoon dat ook niet begrijpen.Achteraf kan je dan soms iets meemaken of iets inzien waardoor je ineens denkt: 'Oh dààr ging het over'.

Hetzelfde principe werkt waarschijnlijk in de situatie waarbij de kinderen zelf ouders worden. Verstaan ze dan niet ineens veel beter waarom hun ouders bepaalde dingen deden zoals ze die deden?
Of zoals een kind dat wel honderden keren verhalen kan aanhoren over verliefdheid of liefde. Echt begrijpen zal zo'n kind dat niet doen. Maar wacht eens tot die zelf verliefd wordt...

Een vreemd principe eigenlijk, dat je iets maar ècht kan begrijpen als het in zekere zin deel van jezelf is.

31 aug 2004

12:26 Gepost door ~ in Teksten | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

26-08-04

[Verhaal] Schommel

Ze zaten met z'n vijven onderuitgezakt in de zetel toen ik de trap af kwam gedenderd. "Gaat er iemand mee naar het speeltuintje?", riep ik enthousiast. Het enige antwoord dat ik kreeg waren vijf verbaasde blikken. Eén met een opgetrokken wenkbrauw, de tweede zichtbaar afvragend of ik dat serieus meende, de derde met pretoogjes en lachrimpels maar zonder aanstalten te maken om op te staan, de vierde met een verontwaardigde 'daar doe ik niet aan mee, ik ben geen kind meer'-blik en de laatste leek het nog een leuk idee te vinden maar kon zichzelf niet overhalen om van die zalig zachte zetelkussens los te komen. "Niemand? Zeker weten?", zei ik guitig, om vrolijk te vervolgen "Ok, dan ga ik wel gewoon alleen". Breed glimlachend liep ik door de deur, nadat ik die eerst enthousiast had opengezwaaid. Van de vijf bewoog alleen een enkele spriet haar door de wervelende tocht. Totaal verbaasd zaten ze in canon te denken hoe gestoord ik wel niet was.
Mij niet gelaten, ik stapte energiek op mijn doel af. De lichte neiging om te huppelen onderdrukte ik toch maar. Dat vond zelfs ik toch nèt overdreven voor een meisje van mijn leeftijd. Maar voor de rest kon een beetje kind zijn geen kwaad, integendeel, dat was gewoon heeeeeerlijk!
Al gauw bereikte ik de schommel. Het klein grut dat er rondliep had blijkbaar alleen aandacht voor de glijbaan. Het was er één van dat soort dat me niet meer kon bekoren omdat ik gewoon al beneden stond terwijl ik nog boven was. Kon ik evengoed gewoon op de grond blijven staan, toch? Maar het was natuurlijk wel een ideaal afleidingsmanoeuvre om de minus-één-meter-sectie onder de plaatselijke bevolking van mijn geliefde schommel weg te lokken. Ik grijnsde.
Een zucht van zaligheid ontsnapte me toen ik op de schommel neerplofte. Moet je weten, schommels zijn niet zomaar schommels, nee, het zijn stiekem razendsnelle teletijdmachines. In een mum van tijd werd ik helemaal teruggebracht naar vroeger, toen ik nog een klein meisje was en toen ook glijbanen nog op mijn liefdevolle aandacht konden rekenen. Ik zoefde door de lucht en kon het gevoel niet bedwingen dat er twee speelse vlechtjes achter me aan wapperden.
De blauwe hemel leek me naar zich toe te trekken als een enthousiast speelkameraadje dat me vol verrukking mee wou sleuren naar waar dan ook. Ik sloot mijn ogen om dat heerlijke ongedwongen en vrije gevoel tot me door te laten dringen en ik ademde met gulzige teugen tot het kriebelde tot in m'n buik. Hoger en hoger ging ik, ik leek wel te vliegen! Zo met mijn ogen toe zou ik gezworen kunnen hebben dat de schommel verdwenen was en ik ergens diep in het blauw doorgedrongen was, de minus-één-metertjes zover onder me latend dat ze zelfs geen miniscule stip meer op mijn netvlies achterlieten.
Plots hoorde ik geklapper van vleugels naast me, en onder me en boven me en achter me... Ik schrok en sperde mijn ogen wijd open. Toen schrok ik me al helemaal te pletter. Bijna letterlijk want ik verstijfde en ging zowat in vrije val de dieperik in. Bekomen van de eerste schrik schudde ik nog net op tijd de innige omhelzing van de zwaartekracht van me af. De lucht droeg me alsof ik een veertje was; Wat een misser! één veertje was níks in vergelijking met de collectie die ik om het lijf had!
Intussen hadden die klapperende vleugels van daarnet me alweer opgenomen in hun luchtballet. Ik had geen idee waar ik naartoe ging, of waar zij naartoe gingen en eerlijk gezegd, wat kon het me schelen? Het zalige gevoel van die glijvlucht in het ijle maakt me wat duizelig. Wat een snelheid! De adrenaline pompte door mijn aders terwijl de lucht langs mijn oren suisde en mijn veren stroomlijnde. Oren? Had ik die nog wel?
Ik kreeg een por in mijn zij die me weer bij de les bracht. "Hé, heb je geen ogen in je kop misschien? Het is hier naar rechts verdorie en jij vliegt me de pas af", klonk het verontwaardigd. "Wat?!", dacht ik geschrokken. Al snel begon het me te dagen. Ik zag weer beelden voor me van zwermen vogels die perfect gecoördineerd het betere bochtenwerk uitvoerden om elke toeschouwer van bewondering het noorden kwijt te laten raken. Hoe deden die dat in godsnaam? Ik had geen idee welke kant ik op moest, laat staan wanneer! Net toen ik een lichte paniek begon te voelen en ik het niet verwachtte kwam er een scherpe bocht aan. Ik werd aangevlogen - Boem! Knal in m'n rug. Ik verloor alle controle en viel en viel
en viel... Ik stortte neer in een zwart gat. In een flits zat ik weer op de schommel. Iemand duwde me in m'n rug. Totaal gedesoriënteerd was ik. Verward schudde ik mijn hoofd om alles weer in de goede plooi te krijgen. Duw. Het drong tot me door dat ik gewoon terug een halve meter boven de grassprieten zoefde. Duw. Ik keek achterom. Jij was het! Jij die me duwtjes in de rug gaf. Ik glimlachte en ademde opgelucht uit. Alles vertrouwd.
"Moet je nu weten wat ik aan het dagdromen was", flapte ik eruit, "het leek net echt, ik vloog tussen de vogels in de lucht en toen ineens"- "Toen ineens was je zo lomp dat ik je niet meer kon ontwijken. Volgende keer vlieg ik wel voorop, kan ik je het goede voorbeeld geven." En je glimlachte alsof je net had gezegd dat de kuiltjes in mijn wangen zo schattig waren.

24 aug 2004

12:37 Gepost door ~ in Verhalen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

[Verhaal] A fairytale

Ik wapperde aan mijn fietsstuur de berg af. Tegendraads als altijd, tegen de tegenwind in die alle mogelijke inspanning deed om mij terug naar boven te blazen. Gelukkig rij ik niet op een éénwieler waarvan het gebrek aan houvast waarschijnlijk nefast was geweest. En hoewel fietssturen het wel eens kunnen laten afweten, hield het mijne dapper stand. M'n trouwe metalen ros is immers uit het juiste hout gesneden - koppig, net als ik.
Toen het fietsenrek mijn trouwe compagnon innig omarmde was ik ontroerd bij het aanschouwen van zulk happy end aan deze heldenstory. Amper vijf minuten strijd, maar heroïsch genoeg om schrijvers van tijdloze klassiekers te inspireren of misschien wel meteen over te gaan naar het stadium van de verfilming nu het beeldtijdperk nog in volle ban van de filmrol is. Het boek van de film doet het daarna toch ook niet slecht in dit era van commercie. Ja, zulk wonderlijk plan moest wel bedacht zijn door een geniale geest die zich bewust was van de maatschappij en mentaliteit van de doorsnee kruising tussen platzak student en hollywoodverslaafde Leuvense zielen. Waar een wil is, is een weg naar het witte doek.
Het nieuwe strijdplan was dus gemààkt voor succes waarbij alle andere op stapel staande plannen meteen naar het b-circuit werden doorverwezen om van daar het overige alfabet op te klimmen. In mijn geval viel de keuze op K. Er stond al een kluitje wachtenden in het riet toen ik dankzij mijn dappere strijdros ruimschoots op tijd kwam aangewaaid om vervolgens getuige te zijn van die innige omhelzing door het fietsenrek. De cirkel is rond, de ring ook en vooral de chronologie die mijn enthousiasme hier tentoonspreidt.
Als achtergrond van het pakkende happy-end strekte zich een immergroen grasveld uit. De ingedrukte afdruk die ik daar in een niet zo ver -leden achter liet had zich genesteld in de herinnering. Geen spoorzoeker die er nog een gipsen afdruk van kon maken om het schaamteloos tentoon te stellen voor grijpgrage ogen. Pech gehad, slechts een gelimiteerde opgave best edition uitgaves was ontsproten aan de sprieten. Welgeteld twee, een paar, net zoveel als je - als het meezit - ogen en oren hebt, en armen of benen tot voeten en hersenhelften toe. Met andere woorden: exact zoveel als er nodig is. Ik zie mezelf toch nog niet met vijf armen rondlopen, het zou maar een gek zicht zijn. Twee dus.
Van het ooit ingedrukte en in mijn herinnering afgedrukte grasveld ging het dan naar de slachtbank. Excuseer, aulabankjes. Een subtiel, maar belangrijk onderscheid noodzakelijk onder de aandacht te brengen. Samen met het andere kluitje dat ook naar de b-sectie, de herkansers, de alfabetische ladderklimmers doorverwezen was zag ik iets wit en geels uitgedeeld worden. Alweer een gefaalde remake van wat als voorbeeld de fascinerende hiërogliefen op papyrus had. Die kwaliteit zouden ze hier, bij de b-dump, wel nooit evenaren. En de vergane glorie verging nogmaals toen niet de elementaire ganzenveer als van wijze monikken het papier beroerde, maar slechts de ball van mijn point in wanhopige pogingen haast door het papier tot op de pijnbank kraste.
Ik dacht aan afgedrukte indrukken van een afdruk die tevoren een duidelijke indruk op het grastapijt had achtergelaten. Ik dacht aan innige omhelzingen en heldhaftige happy-ends en het geniale plan dat de sleutel naar succes hersmeedde met historische dimensies en nooit gezien doorzicht. Mijn blik op oneindig vond een einde op de wit-gele en rotslechte remake van oude tijden. Gekrast en geschonden was het nu, niettemin bracht ik het liefdevol naar de c-stapel. Een goed leven onder vriendjes-remake-klonen lonkte. Overgang naar een beter leven is geen traan waard dus werkte ik mij droog een weg tussen stoffige lokalen naar de buitenlucht.
Met pijn in het hart onderbrak ik een immerdurende innige omhelzing, nabij de afdruk van de indruk die een ingedrukte afdruk geworden was, als gelimiteerde versie van de special edition reeds veilig opgeborgen en gekoesterd, maar op de plaats van oorsprong nog steeds onzichtbaar zichtbaar.
De bergaf was inmiddels bergop en de wind die me daarvoor nog uit alle macht een zetje in die richting had willen geven was nu opvallend overal en nergens te bespeuren. Mijn zuchten en puffen kon nooit dat krachtige niveau evenaren, al deed ik mijn uiterste best, dus blies ik uit noodzaak de sprint af.
Even later volgde een nieuwe desillusie toen ik op het eerste zicht geloofde dat er geen blauw maar slechts rood bloed door mijn aderen stroomt. Laminair als het even meezit in tegenstelling tot mijn turbulente ademhaling na het overmeesteren van de bergop op grootmoeders wijze. Per vergissing pompten ze wat uit mijn lijf in plaats van erin, maar na elk bakje kwamen ze tot inkeer en kreeg ik het terug. Toch bleek ik bedrogen uit te komen. Ze hadden mijn plasma in het zak gezet! Onthutst wou ik klacht indienen, maar ik werd afgeleid met chocoladekoekjes en warmbruine godendrank van diezelfde grondstof zodat ik voorzien werd van een fake tevredenheidsgevoel. Maar tevreden waren we, dus kon ik naar mijn plasma fluiten. Niet tevreden en dan krijg je 't wel terug luidt immers het devies. De snoodaards. Zelfs Leuvense wegenwerken en bijpassende omleidingen konden deze misleiding niet overtreffen. GPS raadplegen bleek verloren moeite sinds in dit universum van naaldenprikken en in'tzakzettertij slechts Gemeen Plasma Schorriemorrie op kwam dagen. Het kan verkeren...
Maar een deus ex machinaal gebeuren - ik weet niet meer of het nu de rode of de blauwe pil was, maar toen ik ermee klaar was, was het een paarse - bracht me thuis in mijn eigen universum waar onschuld de plak zwaait en moraal hoog in het vaandel gedragen wordt. Het vaandel namelijk dat met trots en verve de boodschap uitdraagt (het zijn er twee, exact zoveel als nodig is): 'Mijn thuis is waar mijn zetel staat' en de achterkant verrast met de ludieke lyric: 'Luiheid loont'.

Disclaimer: dit alles met een dosis humor, een ton peper en een knipoog (want dat pikt zeg!) te lezen

19 aug 2004

12:34 Gepost door ~ in Verhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-08-04

Mirroring souls

I look up,
it is you I see
With eyes
mirroring me

Not often it is,
I will treasure
in every kiss
mirroring images

Blending together
until both of us see
no more you
no more me
Mirroring souls

Become "we"

12 aug 2004

17:09 Gepost door ~ in Gedichten | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-08-04

Houden van

Verstrengeld
In armen
Maar vooral
In hart
In hoofd

Een knuffel
ongesproken woord
Een kus
besluit de zin

Slechts houden van
kan spreken zonder woorden

8 aug 2004

13:27 Gepost door ~ in Gedichten | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-08-04

Op weg

Vleugels slaan uit
Je bent op weg
De wind in je haren

Een slalom schudt je wakker
Nog net een hindernis ontweken
Het betere bochtenwerk
Al doende geleerd

Een rustpunt
Vangt je blik
Even de veren goed schudden
Er dwarrelen er wat weg op de wind
Maar wilde haren heb je nog genoeg

De weg vervolgt
Je weet niet juist naar waar
Het is naar daar
Waar jij jezelf bent

7 aug 2004

13:45 Gepost door ~ in Gedichten | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |