29-02-04

[Tekst] Het kind in jezelf

"Ik ben het kind in mezelf dat verstoppertje speelt"

Dit was gewoon iets wat in me opkwam toen ik naar de wolken keek en er figuren in zag. En toen dacht ik aan een les Nederlands waarin we het daarover gehad hadden naar aanleiding van volgend gedicht:

Ik droeg nog kleine kleren, en ik lag
Lang-uit met moeder in de warme hei,
De wolken schoven boven ons voor bij
En moeder vroeg wat 'k in de wolken zag.

En ik riep: Scandinavië, en: eenden,
Daar gaat een dame, schapen met een herder
De wondren werden woord en dreven verder,
Maar 'k zag dat moeder met een glimlach weende.

Toen kwam de tijd dat 'k niet naar boven keek,
Ofschoon de hemel vol van wolken hing,
Ik greep niet naar de vlucht van 't vreemde ding
Dat met zijn schaduw langs mijn leven streek.

-Nu ligt mijn jongen naast mij in de heide
En wijst me wat hij in de wolken ziet,
Nu schrei ik zelf, en zie in het verschiet
De verre wolken waarom moeder schreide-
Martinus Nijhoff


Volgens mij is onze èchte ik de spontane, 'kinderlijke' ik. Dat is wat we zouden zijn als we niet zo geremd waren. Maw: dat kind zit in ons, is de kern - maar die is dus niet zomaar zichtbaar.
Natuurlijk, we groeien op en er stapelen zich lagen en lagen 'volwassenheid' om die kern. De kern is verstopt, maar is nog wel degelijk daar, en is zelfs het fundament waarop ons ik gebouwd is.
We zouden eens wat meer moeten teruggrijpen naar dat kind in ons, het niet zomaar uit het oog verliezen omdat het 'verstopt' zit onder al die lagen. Een beetje spontaner zijn, alles wat minder serieus nemen, relativeren. Een 'tweede naïviteit' ;-) bij wijze van spreken . Een klein beetje onbezorgdheid in ons hart laten waaien en léven ipv deels geleefd worden...
Tuurlijk zullen we nooit meer terug dat kind zijn, maar laat dat kind dan wel deel zijn van de volwassene!

Wat nog als uitleg in de cursus Nederlands staat, is het volgende:
"[...] het terugverlangen naar het kind-zijn. Volwassen worden betekent veel van de kinderlijke eenvoud en spontaneïteit verliezen, maar het gedicht drukt ook uit dat in de volwassen dichter het kind voortleeft, dat hij met de ogen van een kind naar de wereld wil kijken, vol verwondering en bewondering.""
26 jan. 2004

21:23 Gepost door ~ in Teksten | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Mooi quote: "Volgens mij is onze èchte ik de spontane, 'kinderlijke' ik"

Heer erg juist Twinkeltje. Ik zie dat je een andere blog heb, leuk, zo eentje met hersenspinsels.
Ik zet een linkje hiernaartoe op mijn weblog!

groetjes
MJ

Gepost door: MJ | 01-03-04

filosofie Dat denk ik dus ook die spontane ik die steeds meer wordt geremt als je volwassen wordt daarom blijf ik liever altijd kind...
Heel veel grenzen zijn overbodig....

Gepost door: martin | 21-06-04

wauw dit is pure waarheid twinkeltje!!! je kan het allemaal zo mooi en juist in woorden vatten, wauw...

Gepost door: BergElf | 28-06-04

De commentaren zijn gesloten.