01-03-04

[Tekst] Verslaving?

Laatst was ik bezig over mijn verslaving aan de zee, de zon, sneeuw,... En het kon dus niet uitblijven dat ik daar weer eens diep over ging nadenken. Zeker niet als ik ineens overal dat thema tegenkom - in het citaat van de dag: "De mens bezit niets. Hij wordt steeds bezeten door zijn bezit." (Remi Keersmaekers) - in de film: Requiem for a dream - en bovenal: in mijn gedachten.
Waar ik dus naartoe wil, is het volgende:

Iedereen leeft met en voor zijn verslavingen

Nu kan je zeggen dat je helemaal niet verslaafd bent, je rookt niet, je drinkt niet,... Kan best zijn, maar je hebt zowieso je verslavingen! Of ze nu zichtbaar zijn of niet, voor de hand liggend of verborgen, of je het beseft of niet, die verslaving is er en ze heeft een naam: Liefde.
Iedere mens is 'verslaafd' aan liefde in de zin dat niemand zonder kan en elke mens op zijn eigen manier uiteindelijk maar één streven kent in zijn leven en dat is liefde. Liefde in de ruime zin van het woord. "Want je bent niets, je bent niemand, als niemand van je houdt" (Clouseau - je bent niets)
Mens zijn is verslaafd zijn... waar komt dat toch vandaan? Ik zoek de verklaring in het feit dat mensen altijd op zoek zijn naar die eenheid, een volledigheid, een 'af zijn'. Daarom gaan we altijd in relatie treden met anderen - die andere vult een stukje van ons aan en brengt ons dichter naar dat geheel.
Hetzelfde komt tot uiting in ons aanvoelen van geluk. Want wanneer voel je je gelukkig? Als je je compleet voelt, als er even niks ontbreekt, als er niks mist.
Tegenwoordig mist een mens over het algemeen zoveel en hij denkt het te kunnen opvullen met materiële zaken, of kweekt gewoonten die een stukje leegte naar de achtergrond drijven. Op de duur kan je dan niet meer zonder; als die 'gewoonte' even wegvalt voel je je alsof er iets ontbreekt. En daar houden we niet van, dus gaan we weer opvullen - een verslaving is geboren.
Vreemd eigenlijk hoe we altijd maar individualistischer worden en leegten gaan opvullen met bezit in plaats van met zinvolle relaties tussen mensen. Zien we dan niet dat bezit helemaal niks opvult, maar alleen maar verdoezelt, wegmoffelt, en zelfs daar uiteindelijk niet meer in slaagt? Je kan alles bezitten wat je hartje begeert, maar je blijft eenzaam. Liefde kan je niet bezitten, niet kopen en niet eisen - je kan het alleen maar krijgen. En enkel dat kan de eenzaamheid de baas.
Denk je dan: er zijn toch ook kluizenaars, mensen die volledig in afzondering leven? Probeer het zelf maar eens - dat kan je alleen als je de liefde, de energie, de volledigheid in jezelf hebt gevonden. Als je niet meer vasthangt aan materie, als je geen slaaf bent van je verslavingen.
In feite is het dat waar mensen onbewust naar streven: volledigheid, onafhankelijk geluk en liefde totaal los van situaties of bezit, een soort universele energie die alles en niets tegelijk is. Net als de mens niet-iets, niet te vangen in een vakje.
Maar onderweg loopt het vaak mis. Sommigen denken een ezelsbruggetje gevonden te hebben om sneller bij dat doel te raken - ze dwalen alleen maar verder af. Worden slaaf van hun verslaving. Zoals in 'requiem for a dream' waarin elk zijn verslaving heeft, denkende dat het de weg is naar het geluk, het verwezenlijken van een grote droom - maar ze maken er zichzelf kapot mee. Allemaal. En treffend op het einde: de foetushouding, symbool voor een gevoel van eenheid en geborgenheid zoals in de moederschoot. Het eindigt waar het allemaal begon.
Het is niet het doel dat je moet nastreven, maar de weg...

27 feb. 2004

19:25 Gepost door ~ in Teksten | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

zeer belangrijk julie moeten meer schrijven over verslavingen!!!!!
ma anders is het goed

Gepost door: jesica | 14-05-04

De commentaren zijn gesloten.