19-03-04

[Tekst] Er kriebelt weer wat in mijn gedachten

Op deze blog las ik volgende berichten (en dat is nog maar een fractie van wat er te lezen valt!):

"De Barst"
Van Madeleine Delbrel:
De dag dat we zullen begrijpen dat de ongeneeslijke barst tussen de anderen en ons precies de plaats is die ons toelaat te zijn wat we zijn, zullen we ook begrijpen dat het precies ook daar is dat God ons toespreekt en ons bij onze naam roept. Dan zullen we er ons rekenschap van geven, dat we de grote bekering hebben doorgemaakt die de slechte eenzaamheid verandert in een gezegende eenzaamheid.


"Wijsheid en smart"
"In veel wijsheid is veel verdriet, en kennis vermeerdert, vermeerdert smart" (Pred.1:18). Drie woorden: wijsheid, verdriet en kennis. Veel mensen verwarren liefhebben met gelukkig zijn. De glimlach van de geliefde is niet vast te leggen - je bent armer dan je denkt. Wat je werkelijk gelukkig maakt is niet te koop en kan niet bestendigt worden. De wijsheid onderstreept vaak je onmacht tegenover je leven en dat van anderen maar maakt plaats voor God.


Waarop ik spontaan volgende reactie neerschreef. Ook deels in antwoord op Karlo's vraag.

Ik herken me hier wel in. Al heb ik moeite met dat woord 'God' omdat de meeste mensen daarin iets verstaan dat buiten jezelf ligt en je niet in de hand hebt, maar dat jou in de hand heeft. En niks is minder waar. 'God' ontmoeten is het geluk en de liefde in jezelf vinden en dat proberen uit te dragen in je leven. Meer een soort 'universele energie' voelen.
Maar het is waar, hoe meer je 'wijsheid' in je hart vindt, hoe meer 'eenzaamheid' je besluipt. En dat doet me dan weer denken aan dat citaat in je eerste post hier... Toch wonderlijk hoe alles, zelfs tegengestelden, onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Het geheel kan geen mens vatten. Alleen proberen te voelen. Het is respect, liefde, rechtvaardigheid, leven, lijden... alles in één. Alles is gewoon één. Enorm intrigerend.
Daarom heb ik vaak moeite met het 'vakjesdenken' dat zo typisch is aan mensen. We hebben onderscheid nodig om ons op ons gemak te voelen. We willen een wereld waar we de vinger op kunnen leggen en zeggen: dàt is het. Maar zo werkt het niet. Het is altijd veel meer als wij ervan maken. Waarom maken we toch abstractie van de schoonheid van het geheel. Ik zal het maar aanduiden als 'Het Mysterie'. Want dat is exact wat het voor de mens is.


Voila, dit wou ik even met jullie delen :-)

Als je je nu de volgende vraag stelt, dan heb ik meteen ook het antwoord voor je (als je er iets wijzer uit wordt tenminste, want da's nog maar de vraag :-p)
"Wat bedoel je trouwens met deze zin; Maar het is waar, hoe meer je 'wijsheid' in je hart vindt, hoe meer 'eenzaamheid' je besluipt."

Mja, niet zo gemakkelijk uit te leggen. Maar hoe dieper je gaat doordenken, hoe 'bewuster' je wordt van de wereld om je heen - hoe meer je gaat beseffen dat er altijd die onoverbrugbare kloof is tussen 'ik' en 'de ander'. Niemand zal ooit volledig kunnen vatten wie je bent, wat je denkt, wat je voelt. Niemand zal je ooit volledig kunnen erkennen in wie je bent. In die zin sta je op jezelf, als een apart eilandje, een individu.
Maar tegelijkertijd is hetgeen waar wij mensen altijd naar streven een 'heelheid', een verbondenheid met anderen. We willen die kloof dichten, die eenzaamheid die die kloof oproept opvullen. cfr. hier
Tel die twee dingen bij elkaar en de conclusie is dat dat streven naar heelheid nooit volledig af zal zijn. Wij zijn en blijven 'eilandjes' op onszelf. We kunnen alleen bruggen bouwen. Maar in wezen blijven we een apart individu.cfr. hier en ook hier
In dat besef word je je bewust van die eenzaamheid die daarmee gepaard gaat.Maar daarmee wil ik nie gezegd hebben dat dat een 'slechte' soort eenzaamheid is, want het is in die ruimte dat je jezelf kan ontplooien en van jezelf kan gaan houden zoals je bent. Moest die 'kloof' er niet zijn zouden we nooit onszelf kunnen leren kennen als entiteit. Nee, dan zouden we alleen maar het aspect van onszelf zien dat in relatie zou staan met het geheel. Die 'eenzaamheid' is een voedingsbodem voor zelfontplooiing.
En het is weeral in zekere zin een paradox, want hoewel we niet in eenzaamheid kunnen leven en altijd manieren zullen zoeken om die kloof op te vullen door zinvolle relaties met mensen aan te gaan, toch kunnen we ook niet zonder die eenzaamheid, want we hebben ze nodig om tot onszelf te kunnen komen.

19 maart 2004

21:46 Gepost door ~ in Teksten | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Eiland Je woont in een paleis. Een leven lang heb je een hele hoop gasten in je feestzaal. Ze vragen om aandacht. Soms zijn het bezoekers voor 'n tijdje, soms blijven ze jaren bij je. Soms heb je periodes in je leven waarop je iedereen buiten zet en soms bouw je muren om je paleis heen. Soms heb je behoeftes die zich aan je als gasten manifesteren, soms krijgen ze vat op je omdat je ze toelaat.
Soms kan je ontwaren dat er die Ene gast is die stilzwijgend naar je kijkt. Naarmate je leven ten einde gaat verdwijnen veel gasten.
Op het moment dat je heengaat is die Ene nog steeds daar, en weet.

Het is waar, we leven op eilanden die onoverbrugbaar zijn. Het is waarschijnlijk een waarheid die je niet te erg moet onderstrepen. Het maakt niet gelukkig. Die Ene is de enige die je soms bezoekt op je eiland.

Gepost door: Illumineo | 20-03-04

De commentaren zijn gesloten.