26-08-04

[Verhaal] A fairytale

Ik wapperde aan mijn fietsstuur de berg af. Tegendraads als altijd, tegen de tegenwind in die alle mogelijke inspanning deed om mij terug naar boven te blazen. Gelukkig rij ik niet op een éénwieler waarvan het gebrek aan houvast waarschijnlijk nefast was geweest. En hoewel fietssturen het wel eens kunnen laten afweten, hield het mijne dapper stand. M'n trouwe metalen ros is immers uit het juiste hout gesneden - koppig, net als ik.
Toen het fietsenrek mijn trouwe compagnon innig omarmde was ik ontroerd bij het aanschouwen van zulk happy end aan deze heldenstory. Amper vijf minuten strijd, maar heroïsch genoeg om schrijvers van tijdloze klassiekers te inspireren of misschien wel meteen over te gaan naar het stadium van de verfilming nu het beeldtijdperk nog in volle ban van de filmrol is. Het boek van de film doet het daarna toch ook niet slecht in dit era van commercie. Ja, zulk wonderlijk plan moest wel bedacht zijn door een geniale geest die zich bewust was van de maatschappij en mentaliteit van de doorsnee kruising tussen platzak student en hollywoodverslaafde Leuvense zielen. Waar een wil is, is een weg naar het witte doek.
Het nieuwe strijdplan was dus gemààkt voor succes waarbij alle andere op stapel staande plannen meteen naar het b-circuit werden doorverwezen om van daar het overige alfabet op te klimmen. In mijn geval viel de keuze op K. Er stond al een kluitje wachtenden in het riet toen ik dankzij mijn dappere strijdros ruimschoots op tijd kwam aangewaaid om vervolgens getuige te zijn van die innige omhelzing door het fietsenrek. De cirkel is rond, de ring ook en vooral de chronologie die mijn enthousiasme hier tentoonspreidt.
Als achtergrond van het pakkende happy-end strekte zich een immergroen grasveld uit. De ingedrukte afdruk die ik daar in een niet zo ver -leden achter liet had zich genesteld in de herinnering. Geen spoorzoeker die er nog een gipsen afdruk van kon maken om het schaamteloos tentoon te stellen voor grijpgrage ogen. Pech gehad, slechts een gelimiteerde opgave best edition uitgaves was ontsproten aan de sprieten. Welgeteld twee, een paar, net zoveel als je - als het meezit - ogen en oren hebt, en armen of benen tot voeten en hersenhelften toe. Met andere woorden: exact zoveel als er nodig is. Ik zie mezelf toch nog niet met vijf armen rondlopen, het zou maar een gek zicht zijn. Twee dus.
Van het ooit ingedrukte en in mijn herinnering afgedrukte grasveld ging het dan naar de slachtbank. Excuseer, aulabankjes. Een subtiel, maar belangrijk onderscheid noodzakelijk onder de aandacht te brengen. Samen met het andere kluitje dat ook naar de b-sectie, de herkansers, de alfabetische ladderklimmers doorverwezen was zag ik iets wit en geels uitgedeeld worden. Alweer een gefaalde remake van wat als voorbeeld de fascinerende hiërogliefen op papyrus had. Die kwaliteit zouden ze hier, bij de b-dump, wel nooit evenaren. En de vergane glorie verging nogmaals toen niet de elementaire ganzenveer als van wijze monikken het papier beroerde, maar slechts de ball van mijn point in wanhopige pogingen haast door het papier tot op de pijnbank kraste.
Ik dacht aan afgedrukte indrukken van een afdruk die tevoren een duidelijke indruk op het grastapijt had achtergelaten. Ik dacht aan innige omhelzingen en heldhaftige happy-ends en het geniale plan dat de sleutel naar succes hersmeedde met historische dimensies en nooit gezien doorzicht. Mijn blik op oneindig vond een einde op de wit-gele en rotslechte remake van oude tijden. Gekrast en geschonden was het nu, niettemin bracht ik het liefdevol naar de c-stapel. Een goed leven onder vriendjes-remake-klonen lonkte. Overgang naar een beter leven is geen traan waard dus werkte ik mij droog een weg tussen stoffige lokalen naar de buitenlucht.
Met pijn in het hart onderbrak ik een immerdurende innige omhelzing, nabij de afdruk van de indruk die een ingedrukte afdruk geworden was, als gelimiteerde versie van de special edition reeds veilig opgeborgen en gekoesterd, maar op de plaats van oorsprong nog steeds onzichtbaar zichtbaar.
De bergaf was inmiddels bergop en de wind die me daarvoor nog uit alle macht een zetje in die richting had willen geven was nu opvallend overal en nergens te bespeuren. Mijn zuchten en puffen kon nooit dat krachtige niveau evenaren, al deed ik mijn uiterste best, dus blies ik uit noodzaak de sprint af.
Even later volgde een nieuwe desillusie toen ik op het eerste zicht geloofde dat er geen blauw maar slechts rood bloed door mijn aderen stroomt. Laminair als het even meezit in tegenstelling tot mijn turbulente ademhaling na het overmeesteren van de bergop op grootmoeders wijze. Per vergissing pompten ze wat uit mijn lijf in plaats van erin, maar na elk bakje kwamen ze tot inkeer en kreeg ik het terug. Toch bleek ik bedrogen uit te komen. Ze hadden mijn plasma in het zak gezet! Onthutst wou ik klacht indienen, maar ik werd afgeleid met chocoladekoekjes en warmbruine godendrank van diezelfde grondstof zodat ik voorzien werd van een fake tevredenheidsgevoel. Maar tevreden waren we, dus kon ik naar mijn plasma fluiten. Niet tevreden en dan krijg je 't wel terug luidt immers het devies. De snoodaards. Zelfs Leuvense wegenwerken en bijpassende omleidingen konden deze misleiding niet overtreffen. GPS raadplegen bleek verloren moeite sinds in dit universum van naaldenprikken en in'tzakzettertij slechts Gemeen Plasma Schorriemorrie op kwam dagen. Het kan verkeren...
Maar een deus ex machinaal gebeuren - ik weet niet meer of het nu de rode of de blauwe pil was, maar toen ik ermee klaar was, was het een paarse - bracht me thuis in mijn eigen universum waar onschuld de plak zwaait en moraal hoog in het vaandel gedragen wordt. Het vaandel namelijk dat met trots en verve de boodschap uitdraagt (het zijn er twee, exact zoveel als nodig is): 'Mijn thuis is waar mijn zetel staat' en de achterkant verrast met de ludieke lyric: 'Luiheid loont'.

Disclaimer: dit alles met een dosis humor, een ton peper en een knipoog (want dat pikt zeg!) te lezen

19 aug 2004

12:34 Gepost door ~ in Verhalen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.