09-10-04

[Tekst] Op eigen benen

De glazen koepel van moederlijke bezorgdheid en bescherming ben je ontgroeid. Hier en daar en overal begint dat omhulsel te knellen. De laatste restjes zuurstof worden aangebroken. Zuinig, want naar buiten breken moet noodgedwongen nog wel even wachten.

Je bent ziek. Wat je heb noemt "Het-wordt-tijd-om-op-eigen-benen-te-staan"-syndroom. Langzaamaan besmet het de banden met ouders en knabbelt en knaagt zich een weg naar de wijde wereld.

Symptomen: Bij verblijf in de buitenwereld een gelukkig 'hier voel ik me goed' gevoel dat de gedachte 'dit wil ik ook' elke keer nadrukkelijker aanwezig maakt. Bij verblijf onder moeders vleugels een plots opkomende algemene prikkelbaarheid, het terugtrekken in eigen wereldje en hierdoor gebrek aan wisselwerking, zorgend voor lichte spanning tussen beide partijen.

Algemene beschrijving van dit ziektebeeld: Waar eens een leven deel was van dat van de ouders, groeit dit nu uit tot een op zichzelf staande entiteit. Dit proces gaat gepaard met botsingen tussen het zich losbrekende wereldje en de oorspronkelijke behoeder ervan, de ouderlijke wereld.

Metaforische beschrijving: Te vergelijken met het noodgedwongen verhuizen van een meubelstuk te groot om door een deur te raken. Zoeken, draaien, moeizaam, moeilijk, botsend. Probeer in gedachten een meubelstuk naar buiten te manoeuvreren door een raam dat maar net past, in een kamer met slechts een halve meter marge rond het kostbare meubel. Wedden dat zowel het meubel als de muur rondomrond er wat blutsen aan overhouden? Niet erg, de kamer wordt er weer één met ruimte voor vernieuwing en het meubel krijgt een plek om tot z'n recht te komen.

Conclusie: Losmaken creeërt spanningen en botsingen in het proces, maar laat massa's ruimte voor groei achter, voedingsbodem voor het openbloeien van levens.

8 okt 2004

12:44 Gepost door ~ in Teksten | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

MOOI GESCHREVEN, twinkel! Vertrek van dochters
Ze moesten inderdaad gaan, ik had het gezien
aan hun gezichten die langzaam veranderden
van die van kinderen in die van vrienden,
van die van vroeger in die van nu.
En gevoeld en geroken als ze me kusten,
een huid en een haar die niet meer voor mij
waren bedoeld, niet zoals vroeger,
toen we de tijd nog hadden.
Er was in ons huis een wereld van verlangen,
geluk, pijn en verdriet gegroeid, in hun
kamers waarin ze verzamelden wat ze mee
zouden nemen, hun herinneringen.
Nu ze weg zijn kijk ik uit hun ramen en zie
precies datzelfde uitzicht, precies die
zelfde wereld van twintig jaar her,
toen ik hier kwam wonen.
-- Rutger Kopland

Gepost door: dirk | 09-10-04

De commentaren zijn gesloten.