30-10-04

[Tekst] Rood

Rode herfstregen trommelt op mijn netvlies het ritme van de seizoenen. Wind bladert door de takken. De bladzijden lossen en schrijven literatuur in de lucht. Regen rijgt de rode tranen aan de grond. Bladzijden klitten aaneen tot een jaarboek vol verhalen. Ik loop over de herinneringen aan lente en zomer. Voorzichtig, als bij het opnemen van een oud afbladerend boek, raap ik passages met mijn ogen. Een voorraad rood stof voor de wintertijd. Langzaamaan zal het aaneenklitten en kleien beelden vormen in mijn gedachten. Ik observeer de zachte volheid van verleden met scherpe kantjes. Het prikt. Bloedrood druppelt herinnering het heden in. Ervaren tijdreizigers. Het visum bestaat uit spijt en weemoed, maar ik vul hun zakken enkel met aanvaarding. Als wolken onder een rode avondzon drijven ze weer af. Enkele voetafdrukken blijven in-zicht. De oneffenheden in de rode aarde vormen het profiel van mijn ziel.

30 okt 2004

22:36 Gepost door ~ in Teksten | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-10-04

Going to stay

Do I really have to go?
To sleep under a warm blanket
in a bed in a room in a house
that doesn't feel like coming home this way

Can't I just stay?
To sleep, covered with warm love
in your heart in your arms
that feel like we belong this way

I won't go.
'Cause even if I would, then you would stay
in my thoughts in my heart
not an inch further away

22 okt 2004

14:21 Gepost door ~ in Gedichten | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

11-10-04

[Tekst] Samen op weg

Hand in hand liepen ze. Waar naartoe wisten ze zelf niet, of ze misschien ooit afscheid zouden nemen wisten ze ook niet. Eigenlijk wisten ze bitter weinig, maar ze liepen samen en dat was genoeg.
Wie weet wat ze op hun weg nog zouden tegenkomen. Misschien listige vossen die hen zouden misleiden, een hongerige wolf of onvoorzichtige reuzen die niet kijken waar ze hun voeten neerzetten - je weet maar nooit - of oude vrouwtjes met appels... Hoewel, dat laatste hoefde geen probleem te zijn, want de prins liep al aan haar zij. Daar hoefde ze dan geen eeuwigheid meer op te wachten moest ze zich verslikken in zo'n blozend appeltje.
Misschien ook zouden ze een goede fee tegenkomen, die hun wensen in vervulling zou laten gaan of gastvrije dwergjes waar ze even de last van hun schouders zouden kunnen laten zakken, of misschien zouden ze leren vliegen door hun zorgen opzij te zetten.
Wie zou het zeggen? Zij wisten het alvast niet, ze wisten immers bitter weinig. Waar ze heen gingen wisten ze niet en of ze altijd hand in hand zouden blijven gaan, wisten ze ook niet. Maar ze liepen samen en dat was voldoende.
Niemand zou het hen ook kunnen vertellen. Wat er achter de bocht te zien zou zijn en wat er aan de andere kant van die heuvels lag, kon niemand weten. Het was de Toekomst die zich daar ophield, maar wat dat dan moest betekenen daar konden ze slechts van dromen.
Dus dromen deden ze. Niet wetend of er ooit iets van zou worden, ze wisten immers bitter weinig. Maar één ding wisten ze: ze liepen samen en zo was het goed.

10 okt 2004

15:31 Gepost door ~ in Teksten | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-10-04

[Tekst] Op eigen benen

De glazen koepel van moederlijke bezorgdheid en bescherming ben je ontgroeid. Hier en daar en overal begint dat omhulsel te knellen. De laatste restjes zuurstof worden aangebroken. Zuinig, want naar buiten breken moet noodgedwongen nog wel even wachten.

Je bent ziek. Wat je heb noemt "Het-wordt-tijd-om-op-eigen-benen-te-staan"-syndroom. Langzaamaan besmet het de banden met ouders en knabbelt en knaagt zich een weg naar de wijde wereld.

Symptomen: Bij verblijf in de buitenwereld een gelukkig 'hier voel ik me goed' gevoel dat de gedachte 'dit wil ik ook' elke keer nadrukkelijker aanwezig maakt. Bij verblijf onder moeders vleugels een plots opkomende algemene prikkelbaarheid, het terugtrekken in eigen wereldje en hierdoor gebrek aan wisselwerking, zorgend voor lichte spanning tussen beide partijen.

Algemene beschrijving van dit ziektebeeld: Waar eens een leven deel was van dat van de ouders, groeit dit nu uit tot een op zichzelf staande entiteit. Dit proces gaat gepaard met botsingen tussen het zich losbrekende wereldje en de oorspronkelijke behoeder ervan, de ouderlijke wereld.

Metaforische beschrijving: Te vergelijken met het noodgedwongen verhuizen van een meubelstuk te groot om door een deur te raken. Zoeken, draaien, moeizaam, moeilijk, botsend. Probeer in gedachten een meubelstuk naar buiten te manoeuvreren door een raam dat maar net past, in een kamer met slechts een halve meter marge rond het kostbare meubel. Wedden dat zowel het meubel als de muur rondomrond er wat blutsen aan overhouden? Niet erg, de kamer wordt er weer één met ruimte voor vernieuwing en het meubel krijgt een plek om tot z'n recht te komen.

Conclusie: Losmaken creeërt spanningen en botsingen in het proces, maar laat massa's ruimte voor groei achter, voedingsbodem voor het openbloeien van levens.

8 okt 2004

12:44 Gepost door ~ in Teksten | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |